دانلود پایان نامه تلقیح مصنوعی و ایالات متحده


Widget not in any sidebars

1-2-10-1 بوقلمون برنز
نژاد برنزی که می‏توان نژاد برنز استاندارد (Standard bronze) ، برنز سینه پهن (Broad breast bronze)، برنزکانادایی (Canadaian bronze)، برنز کریمسون داون (Crimson dawn) و از نژادهای دیگر می‏توان به: نژاد بوربن قرمز (Bourbonred) و نژاد نارگان ست (Narragansett) را نام برد.
در طی سال‏های اخیر و با پرورش بوقلمون صنعتی، پرورش واریته برنزی و سفید سنگین بیشترین عمومیت را پیدا کرده است. واریته برنز ضریب تبدیل و رشد خوبی داشته و بیشترین تقاضا را در صنعت بوقلمون دارد. این بوقلمون دارای پرهای سوزنی تیره است که اگر در لاشه باقی بمانند ممکن است از جذابیت لاشه بکاهد این نقیصه باعث جایگزینی تدریجی پرندگان سفید به جای برنز در صنعت پرورش بوقلمون گردید. با اینحال برنز یک پرنده سنگین است که هنوز برای پرورش دهندگان خانگی (که برای تفریح، پرورش می دهند) دارای مزیت است. شاید یکی از دلائل این امر این باشد که دسترسی پرورش دهندگان به این پرنده بیشتر از سفید بزرگ صنعتی است.
بوقلمون برنز از نژاد بوقلمونهای اهلی است. اگر چه رشد به مراتب بیشتری دارد ولی از نظر ظاهر بسیار شبیه بوقلمون وحشی آمریکای شمالی است.
با وجود اینکه نژاد این دسته از ماکیان در سالهای اخیر رو به نقصان گذاشته است ولی باز میتوان از آنها به عنوان موجودات خوب و مولد خانگی یاد کرد. گزارشات حاکی از این است که بوقلمونهای برنز در مقایسه با سایر گونههای بوقلمون اندکی آرامتر هستند و این باعث میشود که به راحتی بتوان آنها را در کنار خود نگهداری نمود. پرورش دهندگان این حیوان میگویند زمانی که شما وارد محل زندگی بوقلمونهای برنز بشوید آنها به راحتی برای دریافت غذا به شما نزدیک میشوند. مثل بیشتر بوقلمونها، بوقلمونهای برنز نسبت به سرما و تغییرات آن بسیار حساس میباشند و بایستی در قبال چنین شرایطی محفوظ نگه داشته شوند. اغلب خانوادههای بوقلمون برنز به عنوان حیوانات خانگی به فروش میرسند. در مرحله بلوغ بوقلمونهای برنز معمولاً وزنی بین 25 تا 40 پوند دارند، این در حالی است که وزن بوقلمونهای ماده بین 14 الی 26 پوند متغیر است. پرهای آنها رنگ سیاه مات دارد و لکههای قهوهای متمایل به سبز بر روی آنها در زیر نور خورشید مثل رنگهای متالیکی میدرخشد. کپل این نوع بوقلمون رنگ برنز خاصی دارد در حالیکه پرهای ناحیه جلوی بدن او بیشتر قرمز و سبز رنگ است. لبه دم بوقلمون برنز، دور تا دور نوار سفید رنگی دارد. در حال حاضر دو نوع از بوقلمونهای برنز وحشی و سینه پهن بیشتر با مقاصد تجاری تولید میشوند و دلیل آن این است که سینه آنها گوشت نسبتاً زیادی دارد. بوقلمونهای برنز به آمریکای شمالی تعلق دارند. از حدود 500 سال قبل قوم آزتک آنها را به عنوان حیوان خانگی مورد استفاده قرار می دادند. اگر چه هر دو نوع بوقلمونهای برنز در آمریکا کمیاب شده ولیکن بوقلمون سینه پهن بیشتر مورد استفاده عموم قرار دارد. این نکته را نیز باید افزود که پرورش سینه پهنها بسیار مشکلتر از نوع وحشی آنها میباشد و دلیل آن این است که آنها به دلیل سینه پهنشان نمیتوانند جفت گیری کنند و تکثیر آنها به صورت تلقیح مصنوعی صورت میگیرد. تا سال 1960 بوقلمونهای برنز عمدهترین بوقلمونهای بودند که در ایالت متحده پرورش داده میشدند. بوقلمونهای برنز نر را میتوان با زایده گوشت زیر گردنشان از بوقلمونهای ماده تشخیص داد. بر خلاف نوع وحشی بوقلمونهای برنز که به طور طبیعی جفت گیری میکنند بوقلمونهای سینه پهن به دلیل سینه پهن خود، نمیتوانند به طور طبیعی جفت گیری کنند. تلقیح مصنوعی روشی است که در این مورد به کار گرفته میشود (18).
1-2-10-2 بوقلمون سفید
از این دسته می‏توان به نژاد بلتس ویل سفید (Beltsvill white) امپراطور سفید (Empire white) و بالاخره رویال پالم (Royal palm) اشاره کرد. نژاد بلتس ویل سفید در جنس ماده حدود 6 کیلوگرم و جنس نر حدود 11 کیلوگرم وزن دارد و تولید تخم سالیانه آنها قابل توجه است و وزنی حدود 85-75 گرم دارند و ظمناً از درصد نطفه داری و جوجه درآوری بالایی برخوردار هستند.
امروزه اختلالاتی در مورد نژاد بوقلمون «وایت هلند» به وجود آمده است. اگر چه اغلب بوقلمونهای سفید را به نام وایت هلند میشناسند ولی همه آنها استانداردهای نژاد مزبور را دارا نمیباشند. نژاد بوقلمونهای واقعی وایت هلند روز به روز کمیابتر میشود؛ بنابراین اقدامات حمایتی جهت حفاظت آنها باید صورت گیرد. بوقلمونهای وایت هلند دیگر به طور گروهی پرورش داده نمیشوند. پرورش دهندگان نژاد اصیل بسیار کم هستند و آنها بر این نکته اتفاق نظر دارند که بوقلمونهای مذکور با استانداردهایی مورد ارزیابی قرار میگیرند که به مرور زمان از استانداردهای نژاد اصیل فاصله گرفته است. این نوع بوقلمونها تنها توسط علاقهمندان پرورش داده میشوند و پرورش آنها بسیار محدود میباشد.
در حال حاضر نوعی از بوقلمون وایت هلند به طور تجاری پرورش داده میشوند. اگر چه امروزه بیشتر گونههای بوقلمون سفید هلندی که به منظور مقاوم بودن با نژادهای دیگر آمیخته شده است دارای چشمهای قهوه ای رنگ میباشند ولیکن نژاد اصیل این دسته از بوقلمونها دارای چشمان آبی بوده است. برخی از انواع نر این بوقلمونها هنوز هم دارای غبغب سیاه هستند. رنگ گردن و زیر گردن بوقلمونها مثل ساق پا و انگشتان پای آنها، سفید متمایل به صورتی میباشد. منقار آنها هم رنگ صورتی دارد و هم میتواند رنگ استخوانی داشته باشد. در روی سر بوقلمونهای مزبور نشانه ای از رنگ سرخ آبی وجود دارد. بقیه اندام بوقلمون وایت هلند را پرهای شاداب سفید رنگ پوشانیده است. امروزه گونه هایی از بوقلمونهای سفید هلندی که با بوقلمونهای «لارج وایت» آمیخته شده است دارای سینهای پهن و پاهای کوتاه تر در مقایسه با گونه های اصیل میباشند. بوقلمونهای نر اصیل معمولاً حدود 33 پوند و نوع ماده حدود 18 پوند وزن دارند. اگر چه نمیتوان به طور قطعی اظهار نمود ولی باور بر این است که بوقلمونهای وایت هلند در کشور هلند پرورش یافته و نژاد آنها گسترش یافته است. در این میان بوقلمونهای وحشی نیز از آمریکا به اروپا صادر شده اند ولی هلند و اتریش به گونههای سفید که یکی از آنها همین نوع است علاقهمند بوده اند(18).
اولین بار بوقلمون در اوائل قرن 18 وارد ایالات متحده بریتانیا گردید و تا سال 1847 نژاد استاندارد این حیوان محفوظ بوده است. امروزه گونههای وایت هلند که به طور تجاری هم پرورش داده میشوند از مشهورترین گونههایی هستند که در تعطیلات زمستانی در ایالات متحده به فروش میرسند ولیکن بیشتر آنها اصیل نیستند و یا به عبارت دیگر گونههای اصیل بوقلمون مذکور نسبتاً کمیاب است. مراقبت از بوقلمونهای وایت هلند شبیه سایر بوقلمونها میباشد و به خاطر جثه بزرگشان برای این حیوانات باید به حد کافی فضای لازم برای حرکت وجود داشته باشد. بوقلمونهای اصیل وایت هلند را به سختی میتوان پیدا کرد و نژاد آنها به ندرت پرورش داده میشود. بر خلاف گونههای تجاری این نوع واقعی آن برای پرورش و تکثیر نیاز به تلقیح مصنوعی وجود ندارد.
3-10-2-1 نـژاد سیـاه:
در ایـن دستـه از نـژادها می‏توان نور فلـک سیاه (Norfolk black) که دارای رنگی سیاه متمایل به سبز می‏باشد را نام برد. برخی از آنها لکه های سفیدی در پرهای دم و پشت دارند. استاندارد وزن در بوقلمون نر بالغ حدود 33 پوند و ماده بالغ 18 پوند است. در این نژاد رنگ گوشت سفید و از کیفیت مناسبی برخوردار است.
1-11-2 مدیریت جایگاه و محیط پرورش
تدارک محیطی که از نظر میزان رشد، یکنواخت و بازده شبیه عملکرد مطلوب برسد هدف اصلی در این قسمت است. برای رسیدن به این هدف باید سالن ایزوله و دارای امکاناتی جهت تامین دما و تهویه باشد.
در پرورش بوقلمون گوشتی میتوان سالنها را به صورت کراس یا تونلی ساخت. باید اقلیم منطقه را در این مورد در نظر داشت و در تهیه جایگاه باید به نکات زیر توجه کرد:
جهت سالن
میزان عایق بندی سالن از نظر حرارتی و هوا
در منطقه گرم باید از سیستم کولینگ استفاده کرد
از وسایل گرمازا (هیتر) برای تأمین دما استفاده میشود
در صورت استفاده از مه پاش در سالن باید به ذرات آب کیفیت آب از نظر مواد معدنی و آلودگی میکروبی توجه شود.
پرورش گلههای کوچک باید در ماههای گرم سال آغاز شود تا نیاز به مسائل پر خرج برای گرم کردن به حداقل برسد. آشیانه جوجه ها باید چنان بنا شود که به سهولت و بدون هیچگونه ناراحتی بتوان آن را تهویه نمود.
اگر یک ساختمان خوب و کوچک قابل حصول نباشد میتوان در یک سالن بزرگ یک آشیانه کوچک ساخت. کف آشیانه باید به گونه ای ساخته شود که به سهولت قابل تمیز کردن باشد. محل پرورش بوقلمونهای جوان (poults) باید به قدر کافی گرم و فاقد رطوبت اضافی باشد. همچنین، یک آشیانه با امکانات تهویه خوب و به خوبی عایق بندی شده در مناطق با شرایط اقلیمی سرد از اهمیت خاص برخوردار است. پنجره آشیانه جوجه ها باید چنان باشد که وقتی باز میشود به طرف پایین سر بخورد و یا چنان از پایین لولا شود که هنگام باز شدن هوای تازه و احتمالا سرد مستقیماً روی بدن جوجهها نوزد بلکه پس از برخورد به سقف وارد آشیانه شود که این امر بهترین نوع تهویه را ممکن میسازد. پنجرهها باید در جلو و عقب آشیانه مستقر شوند. برای هر m2 آشیانه یک دهم m2 پنجره منظور میشود. بعضی پرورش دهندگان محوطه پرورش را با پرچینی محصور میکنند و از آشیانه به عنوان سر پناه استفاده میکنند. همچنین میتوان از سایبانها نیز استفاده نمود، هنوز هم تعدادی از پرورش دهندگان از سایبان استفاده میکنند که اغلب به آشیانه یا سرپناه متصل اند. کف سایبانها از نردههای تخته ای یا سیم ساخته میشود و با فاصله کمی از زمین مستقر میگردند تا مدفوع زیر آن و بر روی زمین بریزد که این امر تمیز کردن آن را آسان میکند(18).
البته توجه داشته باشید که بوقلمونهای نژاد درشت را در سایبانهایی با کف نرده ای و سیمی نباید نگهداری کرد زیرا دچار طاول و پینه و همچنین اختلالات کف و ساق پا میشوند که این عوارض در بوقلمونهای نژاد سبک بروز نمیکند.
در واحدهای بزرگ از روش پنجره بسته (windowless) استفاده میکنند که این گونه آشیانهها باید کاملاً عایق بندی شوند.