می 12, 2021

بررسی و مقایسه روش های برگشت به حالت اولیه در خشکی و آب پس از …

۰۷/۱۲

۰۸/۱

۰۰۱/۰

در نمودار ۴-۳ میانگین تغییرات ضربان قلب در سه مرحله مختلف آزمون شامل (قبل از تمرین، بعد از تمرین و بعد از بازگشت به حالت اولیه) درج شده است. همانگونه که از نمودار نیز پیداست، بازگشت به حالت اولیه در آب منجر به کاهش سریعتری در تعداد ضربان قلب، پس از تمرین شده است. همچنین بدلیل اینکه آزمودنیها شامل یک گروه بودند بنابراین منطقی به نظر می رسد که تفاوتی بین تعداد ضربان قلب در مراحل قبل از تمرین و نیز پس از تمرین مشاهده نشده است، چرا که آزمودنیها تغییری نکرده و همچنین تمرین در دو روش با یک شدت اجرا شده بود.
نمودار ۴-۲٫ مقایسه میانگینهای شاخص ضربان قلب (تعداد در دقیقه).
نتایج آزمون آماری تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر، بیانگر تفاوت معنادار در متغیر مورد اندازهگیری در دو روش بازگشت به حالت اولیه متفاوت در خشکی و آب بود. یعنی بهطور کلی، با استفاده از آزمون تعقیبی بونفرونی و مقایسه تعداد ضربان قلب آزمودنیها مشخص گردید که تفاوت میزان ضربان قلب متعاقب دو روش متفاوت بازگشت به حالت اولیه در خشکی و آب معنادار است (۰۰۰/۰ p=). با استفاده از آزمون تعقیبی بونفرونی و نمودار تعداد ضربان قلب مشخص شد که بین میزان ضربان قلب، قبل و بلافاصله پس از تمرین در دو روش متفاوت بازگشت به حالت اولیه تفاوت معناداری مشاهده نشد، ولی در روش بازگشت به حالت اولیه در آب تعداد ضربان قلب بهطور معناداری نسبت به روش بازگشت به حالت اولیه در خشکی پایینتر بود. بنابر این فرضیه تحقیق تأیید میشود و میتوان چنین نتیجهگیری کرد که بازگشت به حالت اولیه بهصورت راه رفتن در آب میتوان منجر به کاهش سریعتر میزان ضربان قلب در مقایسه با راه رفتن با همان شدت و مدت در خشکی گردد.
فصل پنجم
بحث و نتیجهگیری
۵-۱- مقدمه
در این فصل به بررسی و مقایسه نتایج تحقیق حاضر با یافتههای سایر پژوهشها پرداخته شده است. آنچه که در این فصل ارائه شده است شامل خلاصهای از تحقیق، بحث و بررسی در مورد تحقیق و یافتههای حاصل از آن میباشد سپس یافتههای به دست آمده با پژوهشهای انجام گرفته در این زمینه مقایسه شده است. در پایان، پیشنهاداتی به ورزشکاران و محققانی که قصد اجرای چنین تحقیقاتی دارند، ارائه شده است.
۵-۲- خلاصه تحقیق
هدف از انجام این تحقیق بررسی و مقایسه دو روش برگشت به حالت اولیه در خشکی و آب بر میزان تغییرات سطح لاکتات خون و ضربان قلب شناگران نخبه بود. بدین منظور ۱۶ نفر دانشجوی پسر ورزشکار (با میانگین سنی ۸۸/۲± ۴۳/۲۲ سال، وزن۰۳/۱۱± ۳۱/۷۲ کیلوگرم، قد۹۳/۵ ±۸۲/۱۷۴ سانتیمتر، شاخص توده بدنی۵۹/۲± ۳۲/۲۵ کیلوگرم بر مترمربع به صورت داوطلبانه به عنوان نمونه انتخاب شدند. پروتکل تمرین شامل یک جلسه و طی مسافت ۱۰۰ متر شنای قورباغه و با حداکثر توان فرد بود. نمونههای خونی به مقدار ۵ سیسی از سیاهرگ بازوئی و در فواصل قبل، بلافاصله پس از تمرین و نیز پس از پایان مرحله برگشت به حالت اولیه به منظور اندازهگیری میزان لاکتات خون گرفتهشد. همچنین شاخص ضربان قلب نیز در مراحل قبل، بلافاصله پس از تمرین و نیز پس از پایان مرحله برگشت به حالت اولیه اندازهگیری شد. برای تجزیه و تحلیل دادهها از آزمون تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر با عامل درونگروهی و بینگروهی و آزمون تعقیبی بونفرونی استفاده شد.
پس از جمعآوری و تجزیه و تحلیل اطلاعات، نتایج زیر بدست آمد:
میزان تغییرات لاکتات خون در روش برگشت به حالت اولیه در آب با خشکی تفاوت دارد.
میزان تغییرات ضربان قلب در روش برگشت به حالت اولیه در آب با خشکی تفاوت دارد.
بهطور کلی نتایج این تحقیق نشان داد که روش برگشت به حالت اولیه در آب منجر به کاهش سریعتر میزان لاکتات خون و ضربان قلب در شناگران نخبه، نسبت به روش برگشت به حالت اولیه در خشکی گردید.
۵-۳- بحث و نتیجهگیری
۵-۳-۱- تاثیر نوع برگشت به حالت اولیه بر میزان لاکتات خون
طبق نتایج تحقیق حاضر میزان لاکتات خون آزمودنیها در زمان استراحت و بعد از تمرین در هر دو روش تفاوت معناداری نداشت، که این امر نشان دهنده یکسان بودن شرایط آزمودنیها و همچنین شدت تمرین در زمان استراحت و بعد از اجرای تمرین در هر دو روش است. همچنین از نتیجه تحقیق حاضر مشخص شد که بین هر دو گروه تحت بررسی تغییرات لاکتات خون، در هر دو نوع برگشت به حالت اولیه در خشکی و آب، به طور معناداری اختلاف وجود داشت، به طوری که در روش برگشت به حالت اولیه در آب دفع لاکتات خون سریعتر انجام گرفت و در اندازهگیری ارزشهای کمتری نسبت به روش برگشت به حالت اولیه در خشکی از خود نشان داد. پایینتر بودن سطح لاکتات خون در دقیقه ۳ از دوره برگشت به حالت اولیه در آب، نشان دهنده دفع سریعتر لاکتات در دوره برگشت به حالت اولیه در آب نسبت به برگشت به حالت اولیه در خشکی بود.
نتایج این تحقیق در زمینه میزان دفع لاکتات خون در پی روشهای متفاوت برگشت به حالت اولیه به صورت فعال و غیر فعال با نتایج تحقیقات؛ جیمز و همکاران (۲۰۰۸)، توبیکیس و همکاران (۲۰۰۶)، داهل و همکاران (۲۰۰۶)، توبیکیس و همکاران (۲۰۰۵)، آرگری و همکاران (۲۰۰۵)، مک اینچ و همکاران (۲۰۰۴)، رمضانی، نیکبخت و امیر تاش(۱۳۸۲)، گایینی و ظفری(۱۳۸۴)، قراخانلو، حسینی و رمضانی(۱۳۸۱) و اندرسون(۱۹۸۶) همسو میباشد. میزان لاکتات خون شناگران در برگشت به حالت اولیه فعال نسبت به برگشت به حالت اولیه بهصورت غیرفعال در سطح پایینتری قرار دارد و با توجه به اینکه فعالیت در محیط آب به علت مقاومت سیال آب نیازمند انقباضهای عضلانی شدیدتر و در نتیجه فعالیت بیشتر است
همچنین نتایج این تحقیق از این نظر که لاکتات خون همزمان با طی مسافت ۱۰۰ متر شنای قورباغه افزایش مییابد، با نتایج تحقیقات؛ مگ لیسکو (۱۹۸۸)، رونیک بیلان (۱۹۹۶)، سیک چانگ (۱۹۹۶)، استانلی (۲۰۰۱) و رمضانی (۱۳۸۱) همسو میباشد.
نتایج این تحقیق از این نظر با نتایج تحقیقات؛ ریچاردسون (۱۹۹۷)، رین هارت (۱۹۹۶)، بوچر (۱۹۹۷) و کمپبل (۱۹۹۸) که مدت زمان برگشت به حالت اولیه را در دامنه ۱۵ دقیقهای مطلوب میدانند همسو میباشد و با توجه به زمان محدود بین برخی از اجراهای ورزشکاران و همچنین تحقیقات انجام شده در این زمینه، منطقی به نظر میرسد که تحقیق حاضر در مدت زمان ۳ دقیقه از دوره برگشت به حالت اولیه انجام شده است.
تحقیق حاضر از نظر بهترین زمان دوره برگشت به حالت اولیه، با نتایج پژوهشهای بیل چک و همکاران (۱۹۹۳)، توی و همکاران (۱۹۹۴)، رابینسون و همکاران (۱۹۹۵)، ایدسی مید و همکاران (۱۹۹۹)، پارسل و همکاران(۲۰۰۲) همسو بود، که بهترین زمان برای برگشت به حالت اولیه را در دامنه ۳ دقیقهای مناسب میدانستند و برگشت به حالت اولیهای که در زمان کوتاهی انجام میشوند، را خود عامل خستگی میدانند.
نتایج تحقیق حاضر از این نظر که برگشت به حالت اولیه با شدتهای مختلف بر میزان دفع لاکتات تأثیر متفاوتی دارد با نتایج تحقیقات؛ روبینسون (۱۹۳۸)، آستراند (۱۹۵۲)، اریکسون (۱۹۷۲) و یورگن استگ من (۱۹۸۱)، که برگشت به حالت اولیه با شدتهای مختلف را بر میزان دفع لاکتات خون بی تأثیر میدانستند ناهمسو بود که شاید دلیل نتیجهگیری این محققان در نظر نگرفتن تواناییهای افراد و عدم تناسب بین شدت فعالیت در دوره برگشت به حالت اولیه با میزان آمادگی جسمانی افراد بوده است.
نتیجه این تحقیق نشان داد که ارتباط بین میزان کاهش لاکتات خون با روش برگشت به حالت اولیه مستقیماً در ارتباط است که نتایج پژوهش حاضر با نتایج تحقیقات؛ سندگل (۱۳۷۱)، فاکس (۱۹۸۱)، ویلمور (۱۹۹۴)، گاریت و همکاران (۲۰۰۰)، بروس (۲۰۰۴) و روگر (۲۰۰۴) که دوره برگشت به حالت اولیه را روندی وابسته به زمان میدانند که موجب میشود خستگی تمرین از بین برود، ناهمسو میباشد که شایداین اختلاف به دلیل مصرف مکمل و تأثیر آن در نتایج آزمون بوده است.
با توجه به نتایج تحقیق حاضر و پژوهشهای مشابه باید اذعان داشت که یکی از عوامل بازگشت سریع ورزشکاران به حالت استراحت، نوع فعالیتی است که در دوره برگشت به حالت اولیه انجام میشود (سمواتی شریف، ۱۳۸۱). مسلم است که لاکتات خون پس از اجرای تمرینات شدید بیشینه و درماندهساز، نسبت به حالت استراحت افزایش مییابد. اما در دقیقه ۳ از دوره برگشت به حالت اولیه غلظت لاکتات خون افزایش مییابد. این امر به دلیل ترشح لاکتات تولید شده در عضله، هنگام تمرین شدید به داخل خون است. زمانی که بلافاصله پس از اجرای تمرینها، غلظت لاکتات خون اندازهگیری میشود، هنوز مقدار کمی از لاکتات تولید شده به داخل خون ترشح شده است. در دقیقه ۳ از دوره برگشت به حالت اولیه که تا حدودی با وام اکسیژن بیاسیدلاکتیک نیز همراه است مقدار بیشتری از لاکتات تولید شده به داخل خون ترشح میشود. در این زمان، میزان ترشح لاکتات تولید شده در عضله به داخل خون از میزان دفع و متابولیسم لاکتات خون توسط اندامهایی مانند: عضلات، قلب، مغز، کبد، کلیه و تعریق بیشتر است، که حاصل این فرایند افزایش میزان غلظت لاکتات خون در دقیقه ۳ از دوره برگشت به حالت اولیه است (گایینی، ظفری ۱۳۸۴).
شاید بتوان مقداری از دفع لاکتات در دوران برگشت به حالت اولیه را به توانایی افراد ورزشکار در دفع میزان بیشتر لاکتات نسبت داد تا اینکه بخواهیم تمامی لاکتات دفع شده را به روش برگشت به حالت اولیه نسبت دهیم (رمضانی و همکاران ۱۳۸۲).
همچنین نتیجه این پژوهش با تئوری دکتر جورج بروکز[۵۲] یعنی تئوری لاکتات در حرکت[۵۳] همخوان است. این تئوری، بر نقش کلیدی لاکتات خون در متابولیسم کربو هیدرات تأکید دارد و آن را به عنوان سوخت مهمی در این دستگاه میداند. میتوان گفت با توجه به اینکه آزمودنیهای شرکت کننده در این تحقیق افراد ورزشکار بودند، لذا طبیعی است که آنها از ظرفیت بالاتری هم درتولید و هم در مصرف لاکتات خون به عنوان یک منبع انرژی برخوردار باشند. همچنین با نظریه گلوکز پارادوکس [۵۴]دکتر جی، دی. مک گری [۵۵]و همکاران همخوانی دارد، که لاکتات پس از تولید، از طریق خون به کبد میرود و در آنجا به عنوان پیشساخت گلیکوژن کبد مورد استفاده قرار میگیرد و در عمل، مقدار گلیکوژنی که به صورت مستقیم از لاکتات خون ساخته میشود، به مراتب بیشتر از گلیکوژنی است که از طریق گلوکز خون ساخته میشود (توماس، ۱۹۹۸).
۵-۳-۲- تاثیر نوع برگشت به حالت اولیه بر میزان ضربان قلب
ضربان قلب آزمودنیها در این تحقیق، در زمان استراحت و بعد از تمرین در هر دو روش تفاوت معناداری نداشت ، که این امر نشان دهنده یکسان بودن شرایط آزمودنیها و همچنین شدت تمرین در زمان استراحت و بعد از تمرین در هر دو روش است. همچنین از نتیجه تحقیق حاضر مشخص شد که در برگشت به حالت اولیه در آب کاهش ضربان قلب سریعتر از برگشت به حالت اولیه در خشکی انجام گرفت.
نتایج این تحقیق در زمینه میزان کاهش ضربان قلب متعاقب روشهای متفاوت برگشت به حالت اولیه به صورت فعال و غیرفعال با نتایج تحقیقات؛ نعمتی, ابراهیم و رجبی (۱۳۸۴)، کاشف (۱۳۸۰)، کاشف (۱۳۸۱)، گائینی و اراضی (۱۳۸۲)، دوتان، فالک و راز(۲۰۰۰)، کارلمان و همکاران (۱۹۸۵)، (لیندنر (۱۹۹۲)، کاستاگنا (۲۰۰۸)، ، اسپایر و همکاران (۲۰۰۴)، لاو و همکاران (۲۰۰۱)، تائوتائو و همکاران(۱۹۹۶)، ریبرن (۱۹۹۰)، منزیس و همکاران (۲۰۱۰) و همسو میباشد.
وقتی شدت تمرین افزایش مییابد سیستم سمپاتیک تحریک میشود و از فعالیت سیستم پاراسمپاتیک کاسته میشود و بنابراین ضربان قلب افزایش مییابد که با نتایج: رابینسون و همکاران (۱۹۶۶)، هاقندال و همکاران (۱۹۷۰)، واتسون و همکاران (۱۹۸۰)، ماشل و همکاران(۱۹۸۶)، ویکتور و همکاران (۱۹۸۷)، والین و همکاران (۱۹۸۷)، اوریزتو و همکاران (۱۹۸۸)، پرینی و همکاران (۱۹۸۹)، ویکتور و سلز (۱۹۸۹) و لیون برگر و همکاران (۱۹۹۳) همسو میباشد.
برگشت به حالت اولیه با شدتهای مختلف بر میزان کاهش ضربان قلب تأثیر متفاوتی دارد که نتایج تحقیق حاضر، با نتایج تحقیقات؛ روبینسون (۱۹۳۸)، آستراند (۱۹۵۲)، اریکسون (۱۹۷۲) و یورگن استگ من (۱۹۸۱)، ناهمسو بود. نتایج این تحقیقات حاکی از آن بود که برگشت به حالت اولیه با شدتهای مختلف بر تعداد ضربان قلب بی تأثیر است، که شاید دلیل نتیجهگیری این محققان در نظر نگرفتن تواناییهای افراد و عدم تناسب بین شدت فعالیت در دوره برگشت به حالت اولیه با میزان آمادگی جسمانی افراد بوده است.
برخی تحقیقات؛ سندگل (۱۳۷۱)، فاکس (۱۹۸۱)، ویلمور (۱۹۹۴)، گاریت و همکاران (۲۰۰۰)، بروس (۲۰۰۴) و روگر (۲۰۰۴) دوره برگشت به حالت اولیه را روندی وابسته به زمان میدانند که موجب میشود خستگی تمرین از بین برود و از آنجا که تحقیق حاضر نشان داد که میزان کاهش ضربان قلب با روش برگشت به حالت اولیه مستقیماً در ارتباط است، بنابراین از این جهت با تحقیقات فوق ناهمسو میباشد، که شاید این اختلاف به دلیل مصرف مکمل و تأثیر آن در نتایج آزمون بوده است.

برای دانلود فایل متن کامل پایان نامه به سایت ۴۰y.ir مراجعه نمایید.